Op leeftijd in spanje

Kijkend naar de Top 5 van het Algemeen Klassement in de Vuelta, tot aan vandaag, overvalt mij een weemoedig gevoel. Een drang naar terug, naar toen. Merendeel renners die in de tijd geboren zijn van de eerste Atari, de wereldhits van de Dolly Dots en die John Lennon nog gezien hebben tijdens live interviews. Horner, Zubeldia en zelfs Valverde weten nog hoe het is om te Game-Boyen en brieven te schrijven. Is de Vuelta gemaakt voor de bijna gepensioneerde senioren of houdt de jeugd, waar ik Nibali ook onder schat, het toch langer vol en gaan die toch met de winst aan de haal?

Ik vind het machtig mooi. Chris Horner, die op zijn 41e een bijna volledig jeugdig peloton het nakijken geeft en een etappe wint na een lastige aankomst heuvel op. Heel even dacht ik dat we naar vrouwenwielrennen keken en de ‘bitch’ Jeannie Longo nog mee streed. Die, door menig wielrenster gehate Française, snelde immers op haar 52e nog naar de nationale titel tijdrijden in Frankrijk en behaalde op 49jarige leeftijd nog bijna eremetaal bij de Olympische Spelen in Peking. Marianne Vos zou technisch gezien haar kleindochter kunnen zijn.

De drie senioren in de Top5 hebben gefietst in een tijd, die we eigenlijk snel weer zouden moeten vergeten. Vele overwinningen waren ‘gestolen’, zijn uit de boeken verdwenen en iedereen lijkt het erover eens dat ‘collectief bekennen’ als enige nog de sportieve waarde van die tijd omhoog zou kunnen houden. Zubeldia won namelijk in 2003 de Tour de France. Alleen weet niemand dat. Waarom niet? Omdat, als je de betrapte of besmeurde renners uit het klassement weghaalt, Zubeldia als onbezoedeld blad overblijft en hij dus die overwinning zou mogen opeisen. Maar dat is niet eerlijk.

En ik wil die tijd niet vergeten. Ik hunker er soms naar terug. Hoe kan ik vergeten dat ik genoten heb van de strijd die Casero en Sevilla leverden in de Vuelta van 2001, de alleenheerschappij van Zulle midden 90’s of de fantastische bergetappes van Jimenez? De Vuelta heeft een speciaal plekje in mijn hart en dat stamt uit de tijd die ik dan zou moeten vergeten? Horner is een klasbak, weliswaar bijna opa, maar een enorme klasbak. Zubeldia lijkt misschien versleten, maar volgt nog steeds als een Zoetemelk in zijn goede dagen en Valverde is terug van weggeweest en bewijst ook zonder Dr. Fuentes attractief en goed te kunnen fietsen.

Toen ik verslaafd raakte aan de wielersport, droegen we nog roze beenwarmers en oefenden we op school Electric Boogie. En voor de jonge lezers: dat is niet Michael Boogerd op een elektrische fiets. Natuurlijk vind ik het volkomen terecht dat straks Nibali in Madrid in het rood rondrijdt en zijn tweede Grote Ronde wint dit jaar of als Majka, Kreuziger of Uran hem op dat podium vergezellen, omdat de jeugd nu eenmaal de toekomst heeft. Natuurlijk blijft het een heerlijke sport, een heerlijke ronde en zal mijn verslaving wel eeuwig duren, maar het is toch fantastisch dat de ‘oudjes’ nog meedoen. Voor mij een extra reden om te blijven kijken. Met heimwee. Zijn sommigen niet te vroeg gestopt?

“- Boogerd, Zülle en Escartin in de kopgroep. Vlak daarachter proberen Jalabert en Mauri het gat te dichten. Als ze niet oppassen, komt het eerste peloton weer bijeen en wordt het een sprint voor Svorada en Minali. Trouwens de jonge Vinokourov schijnt een goeie te zijn -“

Wat was het mooi!